Тэр өдөр бүх зүйл энгийн, тайван үргэлжилж байлаа. Би гал тогоонд оройн хоол бэлтгэж, аяга тавагны чимээ аядуухан сонсогдоно. Харин хажуугийн өрөөнөөс нөхөр минь Ариунболдын шүршүүрт орох усны чимээ тодхон сонсогдож, энэ бүхэн бидний амьдралын салшгүй нэгэн хэвийн мөч мэт санагдана.

Гэвч энэ энгийн байдал төд удалгүй миний ертөнцийг донсолгох хар шуурга болж хувирна гэж би зүүдлээ ч үгүй явж.

Түүний гар утас гал тогооны ширээн дээр чимээгүйхэн гэрэлтэж, ирсэн зурвасыг мэдэгдэв. Би хэзээ ч, хэний ч утсыг шагайж, хувийн орон зайд нь халдаж байгаагүй. Гэхдээ дэлгэцэн дээр тодрон гарч ирсэн ганцхан мөр үг миний алхмыг зогсоож, зүрхийг минь зүсээд авсан юм.

"Баярлалаа, аав аа. Өнөөдөр ирсэнд баярлалаа."

Зурвасын төгсгөлд бяцхан улаан зүрх эргэлдэж байв.

"Аав аа"? Энэ үг миний чихэнд хадаж, итгэж ядан хэсэг хөшлөө. Бид хоёр гэрлээд есөн жил болж байна. Энэ хугацаанд бид хүүхэдтэй болохын төлөө тоолж баршгүй олон эмнэлэг дамжиж, хотын бараг бүх үр тогтоох эмчид үзүүлж, тоо томшгүй олон дааврын эмчилгээ хийлгэж байсан. Итгэл найдвараа алдталаа уйлж, эцэст нь хувь тавилангаа хүлээн зөвшөөрч, зөвхөн бид хоёр үлдэхэд ч бэлэн болсон байсан.

Тэгвэл энэ хүн хэн бэ? Миний нөхрийг "аав" гэж дуудах энэ хүүхэд хаанаас гараад ирэв?

Тэр орой би юу ч асуусангүй. Өвдөлт, сэжиг хоёр хоолойг минь боож, хэлэх үг олдохгүй байв. Харин шөнө нь,Ариунболдыг гүн нойронд автсаны дараа, би анх удаагаа түүний гар утсыг зүрхэлж нээлээ. Нууц үгийг нь мэддэг байсан ч, өмнө нь итгэдэг байсан учраас хэзээ ч ашиглаж байгаагүй.

Гэтэл тэнд, дэлгэцэн дээр өөр нэг ертөнц угтаж авлаа. Тэр нэг зурвас ганцаараа байсангүй. Өмнөх олон зурвасууд хөврөн үлдэж, миний хардалт үнэн болохыг батлах мэт:

"Хичээл дээрээ онц авлаа, Аав аа."
"Маргааш сургуулийн тоглолттой, ирж амжих уу?"
"Ээжийн бие дээрдсэн, эмч танд баярлалаа гэж хэлүүлсэн."
"Аав аа, төрсөн өдрөөр ирнэ биз дээ?"

Зурвасуудыг дагаад нэгэн зураг гарч ирэхэд миний нүд бүрэлзэж, эргэн тойрны бүх зүйл харлан бүдгэрэв. Арван тав орчим насны хүү. Ариунболд хажууд нь зогсоод, түүний нүүрэнд минь хэзээ ч харж байгаагүй тийм гэгээлэг,баяр баясгалантай инээмсэглэл тодорсон байлаа.

Миний есөн жилийн амьдрал яг л хагарч бутарсан шил шиг өмнө минь тарж, тэр бүх цаг хугацаа худал хуурмаг байсан мэт санагдав.

Маргааш нь би ажилдаа яваа дүр эсгэн гарсан ч, эртлэн харьж нөхрөө дагав. Тэр хотын зах руу явж, хуучин боловч цэвэрхэн жижигхэн байшингийн гадна машинаа зогсоолоо. Би холоос, амьсгалаа түгжин ажиглаж байлаа.

Байшингийн хаалга нээгдэв. Зураг дээрх тэр хүү гүйж гарч ирээд, Ариунболдыг аав хэмээн дуудан чанга тэврэв.Дараа нь дөч гаруй насны, зөөлөн төрхтэй эмэгтэй инээмсэглэн гарч ирэв. Тэр гурав яг л олон жил хамт амьдарсан гэр бүл шиг харагдаж байв. Ариунболд хүүгийн мөрөн дээр гараа тавиад, бүхнийг мэдэх тэр өрөвч нүдээрээ харж байсан.

Би машиндаа суусан чигээрээ уйлж, дотор нь үхсэн хүний сүнс шиг л хоосорч орхисон.

Тэр шөнө Ариунболд гэртээ орж ирэхэд би үүдэнд чемоданаа хэдийнэ бэлдчихсэн байсан. "Тайлбарлах гэж бүү оролд." гэж хэлээд түүний утсыг өмнө нь шидлээ. Тэр дэлгэц дээрх зурвасыг хараад, нүүрнийх нь өнгө хувирч,цонхийн цайлаа. Хэсэг хугацаанд дуугүй зогссоноо, аяархан асуулаа. "...Чи бүгдийг нь харчихсан юм уу?" "Тийм ээ." "Тэгэхээр чамд өөр гэр бүл байдаг юм байна, тийм үү?"

Тэр толгойгоо удаан гэгч нь сэгсэрлээ. "Үгүй. Энэ бол миний гэр бүл биш."

"Тэгвэл тэр хүү чамайг яагаад 'аав аа' гэж дууддаг юм?"

Ариунболд уртаар санаа алдан, буйдан дээр суун нүдээ анив. Түүний царайд их зовнил, нууж явсан гуниг тодорч,миний огт төсөөлөөгүй түүхийг ярьж эхлэв.

Арван зургаан жилийн өмнө, тэр их сургуулийн оюутан байхдаа аймшигтай осол гэрчилжээ. Нэгэн залуу гэр бүл машинтайгаа мөргөлдөж, эцэг эх хоёр нь газар дээрээ нас барж, зургаан сартай нялх хүү ганцаараа амьд үлдсэн байна. Хүүгийн авга эгч болох Болормаа тэр хүүг асран хамгаалахаар авсан ч, өөрөө ганц бие, дээрээс нь тухайн үед ядуу зүдүү байсан учир тэдэнд амьдрал үнэхээр хүнд байжээ.

Ариунболд сайн дурын ажил хийж байгаад тэдэнтэй танилцаж, хүүг өсч торнихыг нь харж байв. Эхэндээ хааяа хүнс хүргэж өгдөг байсан бол, сүүлдээ оюутны тэтгэлэг, цалингаасаа сургалтын төлбөр, эмчилгээ, хувцас хунар гээд бүгдийг нь даадаг болсон. Жилээс жилд тэр хүүгийн амьдралын салшгүй нэгэн хэсэг, хамгийн ойрын хүн нь болсон юм.

Тэр хүү өөрөө л нэг өдөр "Би таныг 'аав' гэж дуудаж болох уу? Учир нь миний мэдэх цорын ганц аав бол та" гэж асуужээ. Ариунболд түүнд үгүй гэж хэлж чадаагүй.

"Чи яагаад... яагаад надад хэлээгүй юм?" гэж би нулимсаа арчин асуулаа.

Тэр удаан чимээгүй байснаа, ширтэх мэт харав. "Чамайг хүүхэдтэй болохын төлөө, өөрийгөө буруутгаж, ямар их шаналж байсныг би мэднэ. Хүүхдийн тухай ярихад л чи дахин дахин шархалж, өвддөг байсан. Би чамайг энэ тухай мэдээд, өөр хүүхдийн төлөө ямар их гуниглахыг төсөөлөөд зүрх минь өвдсөн. Чиний шархыг дахин сэдрээхээс айгаад... Би энэ бүхнийг, энэ ачааг ганцаараа үүрэхээр шийдсэн юм."

Тэр үнэнийг хэлсэн. Би хүүхдийн сэдэв гарч ирэхэд л зугтдаг, хүүхдийн тоглоомын хэсэг рүү орохоос айдаг байсан. Тиймээс тэр над руу харж, өөрийнхөө аз жаргалыг нууж, зөвхөн миний төлөө гэсэн хайрын төлөө энэ нууцыг 16 жил хадгалжээ.

Хэд хоногийн дараа Ариунболд намайг тэдэнтэй уулзуулсан. Хүүгийн нэр нь Тэмүүлэн. Өндөр, даруухан,хүмүүжилтэй хүү байв. Тэр намайг хараад ичингүйрэн, "Сайн байна уу? ...Би таныг олон жил таньдаг юм шиг л санагддаг." гэв.

"Яагаад?"

"Учир нь Аав таны тухай, таны инээмсэглэл, сайхан сэтгэлийн тухай надад дандаа ярьдаг байсан."

Би алмайрав. Түүнийг юу гэж ярьдаг байсныг асуумаар санагдав.

Тэмүүлэн инээмсэглээд, "Тэр үргэлж 'Миний эхнэр бол хамгийн сайхан сэтгэлтэй, зөөлөн хүн. Гэхдээ зүрхэндээ том шархтай. Нэг өдөр түүнтэй танилцуулна. Тэгвэл та хоёр нэгнийхээ хамгийн сайн найз нь болно' гэдэг байсан."

Миний хоолой зангирч, өөрийгөө өрөвдсөн, мөн нөхрийнхөө өмнө гэмшсэн сэтгэл төрөв. Болормаа надад жижигхэн хайрцаг өглөө. Дотор нь хуучин, элэгдсэн дугтуйнууд байв. Тэдгээр нь надад бичсэн, гэхдээ хэзээ ч явуулж байгаагүй, зүрхний угаас гарсан захидлууд байлаа.

Эхнийх нь:"Өнөөдөр Тэмүүлэн анх удаа дугуй унаж сурлаа. Чамд хэлмээр, чамтай хуваалцмаар байсан ч, чи дахин өвдөх вий гэж айгаад хэлж чадсангүй."

Дараагийнх нь:"Тэр намайг анх удаа 'аав' гэж дуудсан. Энэ үгэнд би баярласан ч, гэртээ ирээд бүтэн шөнө уйлсан."

Сүүлийнх нь:"Нэг өдөр энэ нууцыг тайлна. Харин тэр өдөр чи намайг үзэн ядах биш, ойлгоосой."

Би тэндээ сууж байгаад, дахин удаан уйлсан. Энэ удаагийн нулимс өвдөлтийн биш, хайрын баярын нулимс байв.

Хэдэн сарын дараа, Тэмүүлэн их сургуульд элсэх баяраа тэмдэглэв. Тэр индэр дээрээс хэлсэн үгэндээ, бүх хүмүүсийн өмнөөс ингэж хэлсэн.

"Өнчин үлдсэн намайг өсгөж үргэлж дэмжиж ирсэн хүнийг би аав гэдэг. Тандаа маш их хайртай шүү. Харин намайг хайрлаж, миний тэр их шархтай зүрхийг нь эдгээсэн хүнийг би бас ээжээ гэж дуудмаар байна."

Тэгээд олны өмнө над руу хараад, "Баярлалаа... ээж ээ." гэв.

Энэ удаа би нулимсаа нуусангүй. Учир нь тэр өдөр би нэгэн үнэнийг ойлгосон. Зарим гэр бүл цусан холбоогоор биш, хамтдаа туулсан зовлон, нууцыг уучилж чадсан агуу хайр дээр тогтдог юм байна.

Төстэй өгүүллэгүүд